حامل و نام نتها
حامل عبارت است از پنج خط افقی و موازی، با فواصل مساوی که نتها در رو، میان، زیر و یا بالای خطوط آن نوشته میشوند. خطوط حامل معمولاً از پایین به بالا شمرده میشوند. بهوسیلهٔ حامل تعداد یازده نت شناخته میشوند که عبارتند از: پنج نت در روی خطوط، چهار نت در میان خطوط، یک نت در بالا (مماس با خط پنجم) و یک نت در زیر حامل (مماس با خط یکم).
دو نت با فرکانسهای اصلی با هر نسبتی از هر قدرت (برای مثال، نصف، دوبرابر یا چهار برابر) بسیار مشابه شنیده میشوند. به این دلیل، تمام نتهایی با این رابطه میتوانند در یک گروه از زیرایی دستهبندی شوند. در تئوری موسیقی عمومی گروههای زیرایی با هفت حرف اول از زبان الفبای لاتین (A, B, C, D, F, G) (بعضی از کشورها مانند ایتالیا، بلژیک، فرانسه و ایران نتها را با اسامی دیگری مانند A به جای لا، B به جای سی، C به جای دُ، D به جای ر، E به جای می، F به جای فا و حرف G به جای سُل به کار میبرند). نت هشتم، یا اکتاو، هم نام با نت اول بوده، ولی فرکانس آن دوبرابر نت اول است. اصطلاح اکتاو همچنین برای هر نتی با فرکانس دوبرابر نیز، استفاده میشود. برای فرق گذاشتن بین دو نت که در یک گروه صوتی ولی در اکتاوهای متفاوت قرار دارند، سیستم علمیِ نتنویسی با یک حرف و یک عدد عربی برای هر اکتاو طراحی شدهاست. برای مثال، ارتفاع استاندارد امروزی برای کوک در موسیقی عربی، ۴۴۰Hz برای نت لا به نام a' یا A4. دو روش برای تعیین هر نت و اکتاو وجود دارد، سیستم هلموتز و نتنویسی علمی - به روایتهایی و در بسیاری از اسناد تاریخی صفیالدّینِ اُرمَوی اولین مخترع نت موسیقی و تبدیل موسیقی به نوشتار (البته نه بهصورت امروزی) در جهان بوده است.
